| ๏ โซ่ตรวน ผูกรัด สักร้อยหุน ใจมั่น มุ่งหัก ทลายได้ แต่ใยรัก สักเท่าใด ผูกพันไว้ แนบสนิท นิจนิรันดร์ ๛ |
| ทวิภพ |
ทุกครั้งที่ผมเลิกหรือไม้มีอารมย์จะเขียน Blog แล้วคิดจะเลิกไม่เขียนไม่ทำก็ต้องมีแรงดลใจเล็ก ๆ ให้ผมกลับมาตั้งใจอีกครั้ง คราวนี้ผมหายไปปีกว่า ๆ หลังจากประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ในชีวิตจนเป็นจุดเปลี่ยนแล้วก็ทำให้ผมหันหน้ากลับมาแผ่นดินแม่ละทิ้งทุกโอกาสที่ไม่สามารถหาที่ใหนได้อีก
เหมือนชีวิตจะหมดหนทางแล้วก็ไม่อยากที่จะทำอะไรให้ตัวเองอีกแล้วเพียงใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ แต่ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เชื่อเถอะครับว่าโลกเรากลมจริง ๆ ผมเองประสบกับตัวเองและไม่มีทางจะปฏิเสธอะไรได้อีก
วันนี้ผมกลับมายืนอย่างตั้งใจโดยมีแรงสนับสนุนจากคนที่ผมจะรักเธอหมดใจ และใจดวงเล็ก ๆ ที่จะเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ผมจะดีใจที่สุด
